Πεταλούδα

Iphiclides podalirius, δημοτικό φυτώριο, πάρκο Τρίτση, Λιόσα, 19/10/2012

Χρόνος για Ξόδεμα #3 - θέλω ν ανασάνω

Μοναστηράκι Φωκίδας, απροσδιόριστος χρόνος, φωτογραφία κάποιου/ας άλλου/ης

Θέλω ν ανασάνω

Περπατώ μ έναν ήλιο, ανάμεσα σε Κατάλπες και Σφενδάμια, Ιβίσκους Συριακούς και Γιακαράντες και αλήθεια είναι ψέμα αφού τελικά βράδιασε και να μαι τώρα, βαδίζω στο πεζοδρόμιο ακολουθώντας πιστά το μονοπάτι για τους τυφλούς που εν τέλει δεν οδηγεί πουθενά. 

Νιώθω σαν πόρνη φθηνή και αναλώσιμη καιρό τώρα και η ανακύκλωση με έχει ξεχάσει. Σιχάθηκα να μου λένε πώς πρέπει να συμπεριφέρομαι και πως ν αλλάξω για να γίνω σιγά-σιγά πρότυπο προς εκμετάλλευση και αναπαραγωγή. Σιχάθηκα να μου λένε πως είμαι εγωπαθής, ιδιότροπος, κακομούτσουνος και κακεντρεχής, γκρινιάρης και απαισιόδοξος. Είμαι αυτός που είμαι και τίποτε άλλο. Δεν αλλάζω –πολύ απλά- γιατί τριγύρω δεν αλλάζει κανείς.

Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις είναι σκατά. Γιατί τόση κρυψίνοια και ανειλικρίνεια χαλάνε πράγματα ωραία. Γιατί μιλάμε για εντροπία αλλά όχι για εντροπία με τάξη. Γιατί μιλάμε για ηθική πάνω απ όλα και τη χειριζόμαστε μόνο σαν ακροτελεύτια πράξη. Γιατί μιλάμε για εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη όπως μιλάνε οι εξουσιαστές για την ανάπτυξη που ξάφνου μια μέρα θα πάρει το πρώτο αεροπλάνο και θα ρθει. Κι όλα αυτά μαζί πακέτο περιτυλιγμένο με lifestyle και αντί-lifestyle, δυνατά γκάζια και ακριβές κολόνιες.

Δεν γνωρίζω τίποτα μα ξέρω τα πάντα. Ξέρω πως με κοιτάτε, αν με μισείτε η αν με λυπάστε κι ακόμα ξέρω να ερμηνεύω τα μάτια σας, τα βλέμματα σας, τα σώματα, τα χέρια και τις φωνές σας. Ξέρω με ποιον πλαγιάσατε χθες και με ποιον αύριο και σε ποιο μέρος αφήσατε το βραδινό σας ρόγχο. Αηδία. Δεν θέλω άλλο να βρίσκομαι στη μέση της αλυσίδας.

Χρειάζομαι διακοπές. Μόνος μου, μπροστά σ ένα μεγάλο παράθυρο με ξύλινα πατζούρια και θέα μιαν άγρια θάλασσα στο καταχείμωνο. Παραδίπλα, πάνω στο τραπέζι ένα καλό πιοτό, βιβλία, τσιγάρα και μουσική. Άντε ίσως φωνάξω και κάνα δυο άτομα ακόμη τώρα που το ξανασκέφτομαι. Το τζάκι θα το ξανανάψω όμως αργότερα γιατί καπνίζει κι εγώ…

…θέλω ν ανασάνω.

 

Α.Σ.(Χρόνος για Ξόδεμα) 

10/11/2012

*bonus track*

Σπορτίγκα

παρμένο από Του κανενός το ρόδο

Ακούς την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου από το στόμα του Μάλαμα, σε ένα κατάμεστο στάδιο από ανθρώπους που συνέρρευσαν για τη συναυλία αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης των 15 συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπεριπολίας. Το κλειστό του Σπόρτιγκ γέμισε και οι ουρές απέξω φτάνανε μέχρι τον ΗΣΑΠ. Καμιά δεκαριά χιλιάδες άτομα τα υπολογίζουν.. Και δε σου λέω πως όλοι είχαν συνείδηση του σκοπού της συναυλίας. Κάποιοι πήγανε να ακούσουν Αγγελάκα, Μάλαμα, Ιωαννίδη και τους Illegal με μόνο 6 ευρώ. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Σημασία έχει που βρέθηκαν εκεί και φεύγοντας θα κατάλαβαν αυτά που καταλάβαμε όλοι: πως είμαστε πολλοί. Είμαστε ένα στάδιο κατάμεστο, ένα στάδιο πριν τη συνειδητοποίηση.

Όμως τα προηγούμενα χρόνια άκουσες την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου, ξώφαλτσα έστω, από το στόμα του Νότη Σφακιανάκη σε πίστες. Από κάτω είχε μπράβους, ιδιοκτήτες μαφιόζους, κονσομασιόν, drugs. Κάτι μυστήριοι τύποι άνοιγαν φιάλες με ουίσκυ, οι παρκαδόροι αραδιάζανε τζιπάρες στη σειρά, οι λουλουδούδες έρραιναν μαδημένα γαρύφαλλα τον άρχοντα του κιτς, κάτι σκυλούδες χόρευαν τσιφτετέλια. Κι όλο αυτό θύμιζε τη σκηνή του πάρτυ στο Requiem for a dream. "Ass to ass" δίνει το παράγγελμα ένας από τους φραγκάτους και τα δυο call girls γίνονται αντικείμενο πλήρους εξευτελισμού.

Αργότερα, όταν οι συνθήκες το ευνοήσουν, το κατασκεύασμα της εγχώριας σόου μπιζ που ενσάρκωνε τον λαϊκό νεόμαγκα, που θέλει τη γυναίκα σκλάβα και κυρά, που αγαπάει με πάθος την πατρίδα του, που θρησκεύεται, που δηλώνει αναρχικός στις τηλεοράσεις και όταν τον ρωτάνε τη γνώμη του για τον Χριστόφορο Μαρίνο, ρωτάει με ντεμέκ μπλαζέ ύφος μασώντας την αιώνια τσίχλα "Ποιος είναι ο κύριος;" Αλλά ο Μαρίνος δεν ήταν πια κύριος γιατί ήταν ήδη νεκρός. Τον αυτοκτόνησαν, όπως ξέρουμε αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ. Δεν ήξερε τον Χριστόφορο Μαρίνο αλλά ήξερε το Γιώργο Μαρίνο, δεν ήξερε τον Πέτρουλα αλλά ήξερε την Πετρούλα, δεν ήξερε τον Νόβα αλλά τη Nova. Αυτός και οι όμοιοί του. Και έχει λαϊκό έρεισμα γι' αυτό και οι πρωινατζούδες θα του δώσουν βήμα να εκφράσει τις φασιστικές του απόψεις, την απροκάλυπτη υποστήριξή του στη ΧΑ, η οποία μετατράπηκε από μπράβος των νυχτερινών κωλάδικων σε μπράβο κάθε λογής αφεντικού.

Κι όταν το όνειρο τελειώνει, όταν η Δεξιά μείνει ατάιστη, δε θα αρκεστεί ούτε σε ψήφο στη ΝΔ, ούτε σε ψήφο στην ακροδεξιά, ούτε καν σε ψήφο στην εγκληματική οργάνωση της ΧΑ. Θα δράσει όπως έχει μάθει από τους γκεσταμπίτες, τους ρουφιάνους, τους δοσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, τους βασιλόφρονες, τους χουντικούς, τους βασανιστές, τους παρακρατικούς, τους τραμπούκους παππούδες της. Η Δεξιά απ' άκρη σ' άκρη καταλαβαίνει μόνο από μάσα.  Αν στερηθεί το μαμ, με ό,τι αυτό σημαίνει για το (υπ)ανθρώπινο είδος, θα μας κατασπαράξει. 

Ο εμφύλιος μαίνεται ακόμα και στο πολιτισμικό κεφάλαιο. Οι χρυσαυγίτες απλώνουν τη βρώμικη χερούκλα τους στην Μπαλάντα του κυρ Μέντιου και το ποίημα του Βάρναλη γίνεται το παιδί για το οποίο ερίζουν οι δυο γυναίκες και τη λύση δίνει ο Σολομώντας διατάσσοντας να το τεμαχίσουν στη μέση. Και τότε φαίνεται ποια είναι η πραγματική του μάνα. Εκχωρήσαμε οι φορείς του συγκεκριμένου πολιτισμικού κεφαλαίου το δικαίωμα να το μεταχειρίζονται οι σκυλάδες. Την ίδια ώρα όμως, η κακιά μητριά, αυτή που δεν της ανήκε το κεφάλαιο, επώαζε το αυγό του φιδιού. Κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά, την πρώτη μέρα, που λέει ένα άλλο τραγούδι, τόσο συνυφασμένο με την μεταπολίτευση, μια κουλτούρα που προκαλεί αλλεργικές αντιδράσεις στους μουτζαχεντίν του Μίλτον Φρίντμαν, τους νεοφιλελέδες, που ενισχύουν το  ιδεολογικό οπλοστάσιο τους μίσους στους νεοφασίστες.

Το μήνυμα είναι ένα και ισχυρό: το Σπόρτιγκ ήταν τίγκα. Είμαστε πάρα πολλοί και είναι λίγοι. Τους έχουμε. Να τους τσακίσουμε όπου τους πετύχουμε. Με όποιον τρόπο μπορούμε.