Kαλαμάτα 9 Mάη 1934: Mνήμη Tαξική

Πανό στους εγκαταλελειμένους πλέον αλευρόμυλους της Καλαμάτας, 9 Μάη 2009, περισσότερα εδώ, εδώ και εδώ.

Αυτές τις μέρες, μέσα από τη λιγοστή γνώση της ιστορίας που με διακατέχει, προσπάθησα να σκεφτώ πότε ξανά είχαμε παρόμοιο περιστατικό με αυτό της Μανωλάδας, στο οποίο εργάτες να εξεγείρονται για τα αυτονόητα και να δέχονται σφαίρες. Επιστρέφοντας πίσω στο παρελθόν βρέθηκα να φτάνω στη Θεσσαλονίκη το Μάη του 1936 και πιο πίσω στην άγνωστη εξέγερση της Καλαμάτας το Μάη του 1934. Μια εξέγερση που ήταν αποτέλεσμα της δολοφονίας -από το κράτος και τα αφεντικά- οκτώ ανθρώπων και που δεν καθοδηγήθηκε από κανένα κομματικό γραφείο και κανέναν αρχηγό. Ήτανε αυθόρμητη με την πλειοψηφία του κόσμου της πόλης να στηρίζει τον αγώνα που έδιναν οι εργατες των αλευρόμυλων "Ευαγγελίστρια".

Περισσότερα όμως για την εξέγερση της Καλαμάτας το Μάη του '34 έχει γράψει ο φίλος και σύντροφος Μπούρμπουνας, μέσα και από μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνη την περίοδο.

Συνέχεια εδώ...

Κάποιοι άνθρωποι καλύτερα να φεύγουνε πριν τη σύνταξη...

...ή μερικές φορές καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.

Αυτό ήτανε το σχόλιο της κυρά Κικής στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 28/4 από τους Atenistas στην Κυψέλη. Τι κι αν πήγανε οι συνάδελφοι της να το σώσουνε, η μπαρούφα είχε γίνει.

Το λοιπόν, θα πρότεινα στην αγαπημένη μας ποιήτρια να αγοράσει κανένα δυαράκι στην Εκάλη με τα λεφτά που πήρε όταν παρέλαβε το κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας το 2010, έτσι ώστε να αποφεύγει τις τυχαίες και αναπάντεχες καθημερινές της συναντήσεις με τους μετανάστες.

Ευτυχώς που στον τόπο αυτό που συνηθίσαμε να ζούμε, ζούνε γύρω μας και άνθρωποι όπως ο μπάρμπα Ντίνος που την επομένη χρονιά αρνήθηκε και τα βραβεία τους αλλά και τα λεφτά τους.

Έτσι για να μην θεωρούμε και πιστεύουμε ότι όλοι τους αυτοί είναι ολίγον κρατικοδίαιτοι. Υπάρχουνε και εξαιρέσεις.

Είναι προφανές λοιπόν πως ανάμεσα στην παλιά Κική και στην καινούρια, εγώ θα προτιμήσω το Ντίνο.

*bonustrack* 

#17 - Πρωτoμαγιά

Κωνσταντινούπολη, 1η Μάη 2013

Πρωτομαγιά 

Μας ξέκανε ο ήλιος απομεσήμερο,
απ την πολλή απεργία κοπιάσαμε,
πλήθος κόσμου και κακό
και ζέστη αφόρητη σαν καλοκαίρι.

Ύστερα στο πάρκο
το Μάη βαλθήκαμε να πιάσουμε.
Λοιπόν,
κάτω απ τον αραιό ίσκιο των ευκαλύπτων
ξοδεύτηκα κι ο χαζός,
δε σκέφτηκα μηδέ αντηλιακό να πάρω,
μονάχα μπύρες, τσιπς, μηδέ νερό
και κείνο τ άσχημο κατάμαυρο καπέλο.
Στο γυρισμό η ντουζιέρα ξηγήθηκε ντόμπρα.
Κρύο νερό το δίχως άλλο.

Και την επόμενη φορά να θυμηθώ,
να μην ξεχάσω αντηλιακό.




*bonustrack*