ΑΜΥΝΕΣ #1

...της Pliatsiko (σκίτσο και κείμενα)

Η πόλη μετά…
Βλέπω στα τζάμια και τις βιτρίνες της πόλης τα είδωλα των περαστικών να καίγονται.
Λυγίζουν, λιώνουν... Στάζουν τις προσευχές τους σε λερωμένα πεζοδρόμια.

Απόρριψη
Γύρνα τα μάτια όταν ο έρωτας εμπρός σου παγώνει.
Εκεί που αρχίζεις και ξεχνάς και πάλι το πρωί μια μοναξιά σου ξημερώνει.

Γενέθλια
Απατεωνιά!
Μου φέρανε δώρο, το άνοιξα και τελικά ήταν καλούπι να χωρέσω!

Αγκαλίτσες
Κυκλώνουν το κορμί σου ξαφνικές λάμψεις!
Σαν να προσπαθεί κάποιος να σ' αγκαλιάσει με αστραφτερές λεπίδες.

#39 - Για εκατοστή όγδοη φορά περίπου

castor and pollux

Για εκατοστή όγδοη φορά περίπου

Μπορεί και να ναι

μια κάποια λύση

η τηλεπάθεια.

Στην πραγματικότητα

άλλωστε

οι πιθανότητες

σύγκρουσης

του Κάστωρ με τον Πολυδεύκη

ανάμεσα

στα δισεκατομμύρια άστρα

είναι τουλάχιστον μηδαμινές.

Ή ας πούμε

διασταύρωση φυτού με ψάρι.

Έστω συμπτώσεις;

Έστω ακραία μεταφυσικά φαινόμενα;

Όταν νυχτώνει

λες

οι αποστάσεις μεγεθύνονται.

Μέσα μου σκέφτομαι

και οι σκέψεις

μεγεθύνονται.

Είναι

ένα ανθρώπινο κρανίο

που κρακ

ανοίγει στα δυο

σαν καρπούζι.

Μπορεί και να ναι

μοναδική λύση

η τηλεπάθεια.

Δε χρειάζονται

δικαιολογητικά.

Στο κάτω κάτω

άμυνες

ερωτηματικά

φέρουσες ικανότητες

και το παιχνίδι συνεχίζεται.

*bonus_track*

#38 - Τώρα ξηγούνται όλα

στο πολύ βάθος παραμονεύει η τρέλα

Τώρα ξηγούνται όλα

(στη Ν.)

 “Σιγοκαίγομαι

κάτω απ τα λεντ προβόλια

πίνοντας κι όλο πίνοντας

σιγοκαίγομαι” 

(αποτυχημένη απόπειρα για ρεμπέτικο)

Τώρα που συνήθισα να ζω διαρκώς χωμένος μέσα στις λέξεις νομίζω πως η καθημερινότητα μου έχει γίνει λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας, των λογοτεχνικών όρων και των ανωμάλων ρημάτων. Βλέπεις όταν μπερδεύεσαι ουσιαστικά με τις λέξεις ανακαλύπτεις σε αυτές παιδικά πρόσωπα με αγνές προθέσεις που συνεχώς μεταμορφώνονται. Η όλη διαδικασία θυμίζει παιχνίδι. Η πραγματική αλήθεια είναι ότι δεν είναι παιχνίδι μα ένας συνεχής αλλά αθόρυβος εμφύλιος πόλεμος. Στο πολύ βάθος παραμονεύει η τρέλα. 

Ξέρεις συνήθισα πλέον και τους ανθρώπους να τους κατηγοριοποιώ χαρακτηρίζοντας τους με λέξεις. Έτσι καταφέρνω και αποφεύγω τις άσκοπες και αχρείαστες λεπτομέρειες γι αυτούς. Κι αν σου έγραψα πως εσύ είσαι η «μέρα» ή το «φως της ηλιόλουστης μέρας» μη με παρεξηγείς μπορεί να κάνω και λάθος. Ίσως φταίνε τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουνε. Ίσως φταίνε οι ώρες. Ίσως… ίσως το πιο κατάλληλο σχόλιο την πιο κατάλληλη στιγμή.

*bonus_track*

(βγήκε και το δισκάκι,

για κατέβασμα κλικ εδώ)