...και από μαλάκες επίσης!!!
Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013
#12 - To τελευταio λoυλoύδι
Το
τελευταίο λουλούδι
Πετάγαμε την Πανεπιστημίου χέρι-χέρι.
Το τελευταίο μας λουλούδι κουβαλούσαμε.
Εσύ όπως πάντα. Στο στόμα τσίχλα με γεύση κανέλλα.
Πούλαγες τρέλα.
Μου χες φερμένα δυο γυαλιά.
Τον ήλιο ηλιότερο να βλέπουμε και το φεγγάρι φεγγαρότερο.
Μπαμ–μπουμ από πίσω. Μπαμ–μπουμ.
Να μ έχουνε γαμήσει εμένανε οι σφαίρες που σφυρίζανε.
Χαμπάρι εσύ! Να λες, «αγάπη μου σταμάτα να σφυρίζεις» και
«επιτέλους, δώσε μου να στρίψω ένα τσιγάρο».
Τα σπάσαμε στην Ομόνοια.
Εγώ απ τη μια, να κυνηγάω το όνειρο που χάθηκε.
Κι εσύ απ την άλλη, να κυνηγάς το όνειρο του σκύλου που δεν υπήρξε ποτέ.
Με μια σφραγισμένη κονσέρβα zwan για δόλωμα στο να σου χέρι.
Στ άλλο σου χέρι να βαστάς το τελευταίο μας λουλούδι. Χαλάλι σου.
Κόκκινο τριαντάφυλλο ήτανε.
Πετάγαμε την Πανεπιστημίου χέρι-χέρι.
Το τελευταίο μας λουλούδι κουβαλούσαμε.
Εσύ όπως πάντα. Στο στόμα τσίχλα με γεύση κανέλλα.
Πούλαγες τρέλα.
Μου χες φερμένα δυο γυαλιά.
Τον ήλιο ηλιότερο να βλέπουμε και το φεγγάρι φεγγαρότερο.
Μπαμ–μπουμ από πίσω. Μπαμ–μπουμ.
Να μ έχουνε γαμήσει εμένανε οι σφαίρες που σφυρίζανε.
Χαμπάρι εσύ! Να λες, «αγάπη μου σταμάτα να σφυρίζεις» και
«επιτέλους, δώσε μου να στρίψω ένα τσιγάρο».
Τα σπάσαμε στην Ομόνοια.
Εγώ απ τη μια, να κυνηγάω το όνειρο που χάθηκε.
Κι εσύ απ την άλλη, να κυνηγάς το όνειρο του σκύλου που δεν υπήρξε ποτέ.
Με μια σφραγισμένη κονσέρβα zwan για δόλωμα στο να σου χέρι.
Στ άλλο σου χέρι να βαστάς το τελευταίο μας λουλούδι. Χαλάλι σου.
Κόκκινο τριαντάφυλλο ήτανε.
19/2/2013 ξημερώματα
Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013
Zωή Tάχα
Tο Mιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη.
Kαμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Mαρή και με τον Παναγιώτη.
Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ’ ώμου».
Όλο εμουρμούριζε: «Kυρ Δεκανέα,
άσε με να γυρίσω στο χωριό μου».
Tον άλλο χρόνο, στο νοσοκομείο,
αμίλητος τον ουρανό κοιτούσε.
Eκάρφωνε πέρα, σ’ ένα σημείο,
το βλέμμα του νοσταλγικό και πράο,
σα να `λεγε, σαν να παρακαλούσε:
«Aφήστε με στο σπίτι μου να πάω».
Kι ο Mιχαλιός επέθανε στρατιώτης.
Tον ξεπροβόδισαν κάτι φαντάροι,
μαζί τους ο Mαρής κι ο Παναγιώτης.
Aπάνω του σκεπάστηκεν ο λάκκος,
μα του άφησαν απέξω το ποδάρι:
Ήταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος.
Κώστας Καρυωτάκης, Ο Μιχαλιός
Είμαι χειρότερος απ' τους αλήτες, τις αρτίστες
αυτοί μπορούν και ζουν, δεν περιμένουνε
μα εγώ ό,τι παίρνω γίνεται προπέτασμα καπνού
για όσα ζητώ, και προπαντός μια εξιλέωση
στην τέλεια σχέση να σωθώ ή να μαρτυρήσω.
Μα ο άλλος είναι ανέφιχτος, γιατί
δεν είναι μόνο σώμα ή κατανόηση
μα κάποια ανεπανάληπτη φωνή. Κι αν προχωρήσω
εγκάρσια μέσα του έντρομος θα ιδώ
πως μένει θεατής. Δεν είναι
ετοιμασμένος για μαρτύριο ή για μοίρασμα
σκοτώνοντας τη σίγουρη μικρή του ελευθερία.
Φυλάγεται και σε καλεί μονάχα αν υπογράψεις
πως όλα θα τα σεβαστείς, και το κυριότερο
τη σίγουρη μικρή του ελευθερία.
Kαμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Mαρή και με τον Παναγιώτη.
Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ’ ώμου».
Όλο εμουρμούριζε: «Kυρ Δεκανέα,
άσε με να γυρίσω στο χωριό μου».
Tον άλλο χρόνο, στο νοσοκομείο,
αμίλητος τον ουρανό κοιτούσε.
Eκάρφωνε πέρα, σ’ ένα σημείο,
το βλέμμα του νοσταλγικό και πράο,
σα να `λεγε, σαν να παρακαλούσε:
«Aφήστε με στο σπίτι μου να πάω».
Kι ο Mιχαλιός επέθανε στρατιώτης.
Tον ξεπροβόδισαν κάτι φαντάροι,
μαζί τους ο Mαρής κι ο Παναγιώτης.
Aπάνω του σκεπάστηκεν ο λάκκος,
μα του άφησαν απέξω το ποδάρι:
Ήταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος.
Κώστας Καρυωτάκης, Ο Μιχαλιός
Είμαι χειρότερος απ' τους αλήτες, τις αρτίστες
αυτοί μπορούν και ζουν, δεν περιμένουνε
μα εγώ ό,τι παίρνω γίνεται προπέτασμα καπνού
για όσα ζητώ, και προπαντός μια εξιλέωση
στην τέλεια σχέση να σωθώ ή να μαρτυρήσω.
Μα ο άλλος είναι ανέφιχτος, γιατί
δεν είναι μόνο σώμα ή κατανόηση
μα κάποια ανεπανάληπτη φωνή. Κι αν προχωρήσω
εγκάρσια μέσα του έντρομος θα ιδώ
πως μένει θεατής. Δεν είναι
ετοιμασμένος για μαρτύριο ή για μοίρασμα
σκοτώνοντας τη σίγουρη μικρή του ελευθερία.
Φυλάγεται και σε καλεί μονάχα αν υπογράψεις
πως όλα θα τα σεβαστείς, και το κυριότερο
τη σίγουρη μικρή του ελευθερία.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)