κάθε ταξίδι αρχίζει μ ένα βήμα

με αφορμή το πρωτότυπο #100 του Σμόλαξ 

#100 έφτασε στον προορισμό του, η μέλισσα λέει γειά

Αν ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι κι αν όντως δε μας πουλάνε παραμύθι τόσα χρόνια είναι για να μην πάει άκλαυτη η πασίγνωστη φωτογραφία με την πατούσα του αστροναύτη. Ξέρεις, εκείνη η φωτογραφία που πρωτοείδαμε στα σχολικά βιβλία ιστορίας του δημοτικού. Όση διαφορά ηλικίας κι αν έχουμε.
Προσπαθείς να γράψεις για τις μέλισσες και καταλήγεις στα μυρμήγκια. Βήμα το βήμα, φτερά πουθενά. Μυρμήγκια μιλιούνια στρατός. Μα εγώ λέω να παίξω σκάκι στις ασπρόμαυρες πλάκες του αίθριου στο κτήριο Αβέρωφ του ΕΜΠ. Να διατάξω τους στρατιώτες και τους τρελούς μου αξιωματικούς να χορέψουν κι ύστερα να πάρουν στο κυνηγητό όσους φοιτητές αρχιτεκτονικής κουβαλάνε τσάντα ΠΛΑΙΣΙΟ.
Ο παραλογισμός του βαδίσματος θα σε συναντήσει στα μονοπάτια με τα ξύλινα μαδέρια της πλατείας έξω απ το σταθμό του μετρό στον Κεραμεικό. Μαδέρι γκαζόν μαδέρι γκαζόν. Μαδέρι βήμα μαδερογκαζόν. Αν είσαι τυχερός μπορεί απλά να ζαλιστείς. Αν είσαι άτυχος μπορεί και να πέσεις. Τσέκαρέ το.
Οι Καρυάτιδες που λείπουν δεν είναι στο μουσείο. Όχι. Μας παράτησαν γιατί μας βαρέθηκαν. Μαζέψανε τα απολύτως απαραίτητα άρον άρον και τσουπ μ ένα βήμα ένα βράδυ την κάνανε απ την έξοδο κινδύνου την ώρα που οι νυχτοφύλακες κοιμόντουσαν. Και τώρα; τώρα περνάνε ζωή και κότα σε κάποιο νησί τύπου lost. Εκείνες του μουσείου, μη σε ξεγελάνε, είναι πιστά αντίγραφα και τίποτε άλλο.
34χρονη καθαρίστρια πηδά από δημόσιο κτήριο τρία στενά κάτω απ το σπίτι σου. Κάνει ένα βήμα και μετά από δεκαπέντε μέτρα κείτεται νεκρή στον ακάλυπτο. Η ζωή συνεχίζεται όμως κι εσύ το μαθαίνεις κατά τύχη στα πηγαδάκια του παντοπωλείου την επόμενη μέρα. “Δεν παίρνουμε χαμπάρι” πάει να πει πως ζούμε στους μικρόκοσμούς μας συναρτήσει του χρόνου που μας σέρνει από πίσω του. Τα βήματα μας όταν προστίθενται κάνουν τέλειους κύκλους μα εμείς δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.  Μη δίνεις σημασία, γράφω ασυναρτησίες.
Αυτοκτονούμε για να ζήσουμε, ζούμε για να ταξιδεύσουμε, ταξιδεύουμε για να μην αυτοκτονήσουμε.

#100 (α)

#100 (β), ουφ!

#100 (γ), η (προ)τελευταία διαθήκη μου

*bonus_track*

Αναρχόσουνγιαπάντα

γραμμένο για την τρίτη και τελευταία γραφή της Ψυτττάλειας Β του Σαμσών Ρακά (αδράξτε τη νύχτα)
 

Μου έχουνε μια ιστορία διηγημένη από παλιά

για έναν επισκέπτη στην Ακρόπολη των Αθηνών

αυτόχειρα κατ επιλογή

που ανέβηκε στο χείλος του στηθαίου να πηδήξει

κατουρήθηκε πάνω του απ τη θέα

κι ύστερα πήδηξε στο κενό

κι εκεί τελειώνει η ιστορία

γιατί δε μου είπανε ποτέ

αν ο επισκέπτης πήδηξε στο έξω το κενό του παρόντος

και χάθηκε

ή στο μέσα το κενό του παρελθόντος

και σώθηκε.

Μου έχουνε μια ιστορία διηγημένη από παλιά

για ένα ποιητή σπάνιο στη σκέψη και λεξηπλάστη

στα χέρια μέτριο όμως

σαν το Σικελιανό στην Ψυτττάλεια

-που εγώ τη γράφω πια με τρία ταφ

το τρίτο ταφ εκ του Τελαμώνος του εκδιωχθέντος εις Σαλαμίνα

κι έγινε ελαμώνος κι έλαμόνος κι έλα μόνος-

που τα έπλαθε μες στο κεφάλι του όλα όμορφα

μα δε μπορούσε να τα γράψει

κι αντί για ποιήματα

αρχαία μνήματα γίνονταν στον Κεραμεικό.

Μου έχουνε μια ιστορία διηγημένη από παλιά

για έναν άστεγο που πλάγιαζε

κάτω απ τις γέφυρες όλου του κόσμου

-του δικού μας κόσμου όχι των άλλων

Κηφισός Καβάλας Καλλιρόης Κατεχάκη-

κάτω στις υπόγειες διαβάσεις μέσα

που ένα ξημέρωμα βρήκε πεταμένο το τυχερό λαχείο

χαμένο λαχείο που κερδίζει όταν κληρώνει

κι εκεί τελειώνει η ιστορία

γιατί δε μου είπανε ποτέ

αν το εξαργύρωσε με βίλλα/μεζονέτα

ή σκίζοντας το σε κομμάτια.

Μου έχουνε ακόμα ιστορίες κι άλλες

διηγημένες από παλιά

για ένα άκακο ερπετό δίχως άκρα

που οι άνθρωποι χρόνια συνήθιζαν να το σκοτώνουν

περνώντας το για φίδι

γιατί δεν έμαθαν ποτέ

γιατί δεν θα μάθουν ποτέ

ότι δεν είναι φίδι

κι ακόμα το σκοτώνουν

σσσσσς pseudopus apodus!

για ένα καπετάνιο πάνω σε γκαζάδικο δίχως πλήρωμα

που το πλήρωμα του χρόνου τον έσπρωξε

πάνω στην ξέρα να βυθίσει το καράβι

γιατί χρόνια τριγυρνούσε στις θάλασσες

και δεν έβρισκε λιμάνι να ξαποστάσει

ούτε Ιθάκη ούτε Πηνελόπη

σσσσσς πολυταξιδεμένο μου!

για έναν ελεγκτή κομίστρου

ένα κυνηγό κεφαλών στα αστικά λεωφορεία

που έβαζε το μπόνους των ελέγχων στη μπάντα

για να αγοράσει όπλα για την επανάσταση

καλάζνικοφ αρπιτζί χειροβομβίδες εκρηκτικά

αρχίζεις με κοινωνικό κανιβαλισμό

τελειώνεις με επανάσταση

σσσσσς εσύ δικαιολογείς μια τέτοια επανάσταση;

Ανώνυμοι θάνατοι του ισπανικού μετώπου

David Seymour

SPAIN. Republican soldiers in combat. 1936.

στη Σαρλότ που μου ξαναθύμησε τον Ισπανικό Εμφύλιο

Λίγο έξω απ τη Μάλαγα
στο Αλμουνεκάρ
έπειτα από ένα τετραήμερο βροχών
θανάτινη ομίχλη
μέσα στο μπαρουτοκαπνισμένο καμιόνι
δύο άντρες
μια γυναίκα
ένα μικρό αγόρι
κι ένας σκύλος
δύσκολα ξεχωρίζουν
οι μαύρες
απ τη φωτιά
φιγούρες τους.

Στον ισπανικό νότο
όλοι σηκώνουνε τους ώμους.

Μόνη διέξοδος η Σιέρρα, λένε.
Η Μάλαγα έχει πέσει προ πολλού.