(τέλος δεύτερης περιόδου)

το οπισθόφυλλο της αστικής φυλλάδας έγραφε 

καλύτερη ζωή 
αν έγραφε 
καλύτερο θάνατο 
ίσως και να συμβάδιζε περισσότερο με την εποχή μας
γιατί όταν πέφτεις
δεν αναπηδάς
αλλά συγκρούεσαι
πέφτουν οι μανάδες απ τα μπαλκόνια
πέφτουν τα παιδιά απ τις μανάδες
και η πτώση μεταφέρεται από γενιά σε γενιά
για πάντα

η πόλη σκάει/ο τζίτζικας σκάει/η νύχτα το σκασε

οι ταξιτζήδες στην πιάτσα
συζητούν
για φτηνά μπουρδέλα και ποδόσφαιρο 
35 ευρώ πίπα-κώλο 

ζητείται ελπίδα σε συσκευασία θάλασσας

οι αποστάσεις καταργούνται στο μέλλοντα

ο σεπτέμβρης
είναι πογκρόμ
χιλιόμετρα ανατροπής
και σπασμένα φρένα αστικού λεωφορείου 
πάμε να φύγουμε...εκεί! 
θα σ ακούω να λες 
που εκεί; 
θ αναρωτιέμαι

το πρόβλημα δεν είμαστε εμείς
αλλά το εδώ που δεν είσαι μαζί μου

ενόχληση

πάω να γράψω 
αλλάζω δέρμα 
όμως η κάθετη γραμμή του κειμενογράφου που αναβοσβήνει
οι ήχοι απ τους δευτερολεπτοδείκτες στο επιτραπέζιο ρολόι
τικ τακ
τικ τακ
τικ τακ
μ αποσυντονίζουν

να γράφετε με χαρτί και με μολύβι
να μετράτε την ώρα με τον ήλιο και με το φεγγάρι

να πετάτε τα παλιά σας δέρματα στα σκουπίδια
δεν ανακυκλώνονται