Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

#23 - Xωρiς Kανόνα


Νέες καλλιέργειες
Χωρίς Κανόνα

Μάθαμε από μικροί να μαδάμε τις μαργαρίτες και να ψάχνουμε απεγνωσμένα σ αυτές την ύπαρξη της αγάπης. Τώρα πια καταλάβαμε πως η αγάπη δε μετριέται σε κομμένα φύλλα και πως τις μαργαρίτες θα πρέπει να τις φυτεύουμε σε στρέμματα γης που όποιος τις κόβει θα στέλνεται κατευθείαν στην ηλεκτρική καρέκλα.

Μάθαμε από μικροί να καταστρέφουμε τα στοιχεία της φύσης, χωρίς να σεβόμαστε τους κανόνες της και πλέον ήρθε ο καιρός γι αυτή να μας εκδικηθεί. Ακόμα και η πόλη· -δικό μας δημιούργημα- καταφέρνει να μας καταβροχθίζει και να μας αποξενώνει αφήνοντας μας στη μοναξιά μας. Τώρα πια γίναμε δέσμιοι των καλωδίων, των ασύρματων δικτύων και των οπτικών ινών που εισβάλλουν στην καθημερινότητα σαν το σαράκι στα ξύλινα πατώματα των ερειπωμένων πλέον Ξενία. Φτάσαμε να βρισκόμαστε κοντά ο ένας με τον άλλο μονάχα από υποχρέωση.

Κυριακή στην επαρχία. Ξεριζώσαμε τα αιωνόβια λιόδεντρα και σπείραμε στη θέση τους φωτοβολταϊκά φούσκες, μετατρέποντας ολάκερη την ύπαιθρο σε ένα τεράστιο καθρέφτη γκλαμουριάς. Και ο λιγνίτης καλά κρατεί παρόλα αυτά. Τα εκατοντάδες τετράπορτα νισάν ναβάρα καταπίνουν πετρέλαια σωρηδόν την ίδια στιγμή που οι οδηγοί τους –με γεμάτες τσέπες, αραχτοί στα καφενεία- πίνουν κρασιά στο όνομα της πράσινης ανάπτυξης.

Φτιάξαμε τη βλαχομπαρόκ εποχή μας κονομόντας με ασυδοσία απ τις ανεξέλεγκτες κρατικές επιδοτήσεις. Με τις λογικές των πανηγυριών, των μπιτσόμπαρων, του φέησμπουκ και των σκυλάδικων φωνάζουμε με την τόση ευκολία που μας διακατέχει πως για όλα φταίνε οι άλλοι και κυρίως πως για όλα φταίνε οι ξένοι.

Κι αφήσαμε στη μοίρα τους, τα κάστρα της ιστορίας να γκρεμίζονται. Τα δυτικά τείχη έχουν καταρρεύσει και τώρα γίνανε ένα με τη θάλασσα. Οι προμαχώνες στέκονται πια στον αέρα σαν από θαύμα. Μόνο απ το Μπούρτζι -που αντέχει ακόμα- ακούγονται τις νύχτες οι φωνές των φυλακισμένων. Κι αν τάχατες μας νοιάζει όταν καίγεται η σημαία της χώρας, δε μας ενδιαφέρει διόλου όταν καίγονται τα δάση μας, όταν καίγονται τα μυαλά των παιδιών μας, όταν καίγονται τα δικαιώματα μας, όταν γίνονται στάχτη όσα κατακτήσαμε με αγώνες τόσα χρόνια.

Όλοι μαζί βρεθήκαμε δυστυχώς να βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Αυτό είναι το λάθος. Γιατί όλοι μαζί; Αντιστοιχεί άραγε σ όλους μας το ίδιο μερίδιο ευθύνης;


Μέσα στο Κτελ της επιστροφής σχεδιάζω τα βήματα του άμεσου μέλλοντος μου. Νυχτερινή βόλτα στο κέντρο. Μόνος εννοείται. Εξάρχεια, Ομόνοια, Μεταξουργείο. Στου Γκύζη έχω να περπατήσω καιρό. Μεσάνυχτα. Δε σκέφτομαι τίποτα. Οι φλέβες στους κροτάφους μου έχουν πεταχτεί, ο αέρας τ Αυγούστου είναι ζεστός, στα δημοτικά παρτέρια δεν υπάρχουν φυτεμένες μαργαρίτες ούτε για δείγμα! Μου χει τελειώσει ο καπνός. Έχει γίνει κάτουρο η μπύρα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Οδηγέ στάματα να κατέβω αμέσως!!! Κατεβαίνω. Μπαίνω στο Κτελ του αντίθετου ρεύματος και αναβάλλω την επιστροφή. Φτάνω πάλι επαρχία. Δεν πρόλαβε ν αλλάξει τίποτα. Τα ίδια σκατά κι εδώ. Κι όλο φεύγω, όλο φεύγω. Πέρα δώθε, μέσα έξω στα Κτελ. Πέρα δώθε. Καράβια και τρένα. Χωρίς κανόνα. Όλη η ζωή μια πράσινη γραμμή του ηλεκτρικού. Μια κόκκινη, μια μπλε, επιλέγουμε το χρώμα της αρεσκείας μας. Τη διαδρομή που μας ταιριάζει. Πειραιάς-Κηφισιά, Κηφισιά-Πειραιάς και τίποτε άλλο.



Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

#22c - Ch for Chaos

Τσαπελόσυκα στου Κώτσου
Ch for Chaos
(...never Christina again? Οr maybe not?)

Η περισυλλογή σύκων μοιάζει να είναι προσωπική υπόθεση. Εκτός από ανάγκη επιβίωσης βοηθάει και στην ψυχολογική ανάταση. Ευτυχώς που στην περίπτωση μου· -τουλάχιστον- οι οχιές με σεβάστηκαν όπως τις σεβάστηκα κι εγώ. Δε μου στησαν καρτέρι. Δεν τρύπησαν με δηλητήριο τα αδύνατα χέρια μου.

Οι ντόπιοι γέροντες μου το χαν τονίσει επαναληπτικώς. Όποτε κατεβάζεις τα δάκτυλα σου στο χώμα για να μαζέψεις τις τσαπέλες να προσέχεις. Αν σε δαγκώσει οχιά κάτω απ το δέντρο της συκιάς ο πόνος είναι εκατό φορές μεγαλύτερος απ ότι κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Θα υποφέρεις οικτρά.

Ίσως. Μα εγώ πλέον ξαφνικά άρχισα να φοβάμαι τις άλλες οχιές. Αυτές που παραμονέυουν κάτω απ τα ξερόχορτα και μέσα στα ερείπια της πόλης. Φυσικά· το αστικό περιβάλλον είναι εχθρικό γι αυτές. Δεν αφήνουν περιθώρια διαπροσωπικών σχέσεων. Η προσπάθεια για θετική επαφή είναι άγνωστη λέξη. Θέλουν παιχνίδι και επιμονή πολύ για να σε μάθουν. Κι αν κάποτε αυτό συμβεί, απ τη συμπάθεια ως τη φιλία υπάρχει διαφορά. Βέβαια. Η συμπάθεια δε σε δεσμεύει. Η φιλιά όμως είναι διαφορετικό πράμα. Δε μπορείς να απαλλαγείς εύκολα από αυτή.

Αυτό το καλοκαίρι θα μπορούσε να είναι μαγευτικό. Αρκέστηκε να είναι μονάχα μαγικό. Αυτά έχουν τα καλοκαίρια. Τις περισσότερες φορές -καθώς φτάνουν στο τέλος τους- αφήνουν μια πικρή γεύση.

Να μην αφήνεσαι πάει να πει πως έχεις αυτοάνοσους αμυντικούς μηχανισμούς που εκχύουν βλέννα απ τους αδένες σου. Να μην αισθάνεσαι πάει να πει πως βγάζεις λέπια ουδετερότητας. Να μην ερωτεύεσαι πάει να πει πως δεν ερωτεύτηκες απόψε. Μάλλον δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Για τ αύριο βλέπουμε. Η ουσία ωστόσο, είναι να καταφέρνεις να εκμηδενίζεις το άπειρο. Έστω και πρόσκαιρα. Άπαξ και το πετύχεις αυτό όμως, τη γάμησες. Απογειώνεσαι στα ουράνια και η προσγείωση σου μετέπειτα σπάνια γίνεται με ομαλότητα. Μπαμ!

Εσύ μου χες πει, -γυμνοί και οι δυό στην άμμο- πως οι ανθρωπολόγοι είναι πιο άνθρωποι απ τους ανθρώπους. Μέτα θυμήθηκα πως είχες σπουδάσει ανθρωπολογία. Άμα το χάος κάνει και ριζώσει μέσα στο μυαλό σου, άντε να βρείς με ποιόν τρόπο θα το ξεριζώσεις ανθρωπολόγε!

Νοσταλγώ πάει να πει πως έχω μνήμη. Αφήνομαι πάει να πει πως δε μετεωρίζομαι. Αισθάνομαι πάει να πει δεν είμαι ανέραστος. Ερωτεύομαι πάει να πει πως υπάρχει μια γαμημένη τρύπα φωτός στο κατάμαυρο σκοτάδι του κελιού που λέγεται μοναξιά. Μετά έρχεται η αγάπη. Πολύ πιο μετα.

Νιώθω πως επηρεάζομαι απ τα γραφτά σου...ξέρεις. Η γράφη μου δε λέει να σταματήσει να μιμείται τη δικιά σου. Και όχι μόνο. Πλέον με πετυχαίνω συχνά να κοιμάμαι μπρούμυτα τα βράδια. Πλέον, σιγά σιγά, μαθαίνω να μετράω την απόσταση σε χρόνο.

Άσε τα λάθη να γίνονται και ποτέ μη μετανοιώνεις για δαύτα. Μόνο οι ανθρωπολόγοι δεν κάνουν λάθη; (γέλια) Ας πάει στα κομμάτια. Στην τελική αυτό είναι η ζωή. Πάντα γελαστοί και γελασμένοι...

Άντε τώρα να επαναφέρεις πίσω στην απειρότητα του, το άπειρο που εσύ ο ίδιος είχες εκμηδενίσει. Το χω ξαναγράψει· δε σκαμπάζω διόλου από μαθηματικά. Εδώ είναι το πρόβλημα. Άραγε πως στο διάτανο λύνεται η εξίσωση του έρωτα; Στη γωνία που σχηματίζει το μεγάλο δάκτυλο του χεριού σου όταν το λυγίζεις -καθώς χαϊδεύεις με τρυφερότητα τα χείλη σου-, ψάχνω να βρω τις δικές μου απαντήσεις.

Ακόμα κι εδώ, στο Μοριά, τα σιλιβούτια πάλι συλλαβίζουν ακατάπαυστα τ όνομα σου. Αυτή τη φορά ξεβράζουν απ τα στόματα τους τη λέξη ΧΑΟΣ.

Και τα αυτόφωτα παραθαλάσσια δράματα, αυτόφωτα παραθαλάσσια δράματα...



24/8/2013



Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Ο επίλογος από τη γάτα του σημείου (αισιόδοξο)



απ το ίντερνετ

Και η ζωή είν' ωραία κύριε εισαγγελέα.
Τρεχάλα Λένορμαν, στην τσέπη του πουκάμισου,
κομμάτια ΙΟΝ σοκολάτα γάλακτος
και που και που τα καταπίνεις σα διάολος.
Γιατί γεμάτο αγόρια και κορίτσια με πόδια μακριά, το σύμπαν.
Στην ορθοπεταλιά τανύζεσαι και ν' ανεμίζει η μπέρτα σου.

Ναι, η ζωή είν' ωραία, κύργε δικαστά.
Μελανιασμένα μπούτια, φαντάσματα μαχαίρια.
Τροφή αμιάντου και διαβήτης, βρε παιδιά.
Κι όταν το μαύρο είναι τ' απέξω σου,
υφαίνεις νύχτες, με βουνά κι ελάτια, τραγούδια απ' την πατρίδα.
Να 'χεις παρέα στις λαϊκές και στα μπουντρούμια και στους κάδους.
Όλοι γι' αυτά μιλάνε.
Γιατί η ζωή είναι ωραία, αφεντικό.

Πας κάπου, μες στο πέλαγος, που λούζεσαι στον τρόμο
κι είναι ΄κει αραδιασμένα, έν' άλογο, ένα βόδι, ένα μουλάρι, ένας γάιδαρος
και να 'τος κι ένας σκύλος με τις αλυσίδες.
Σαν ανέκδοτο.
Σαν παραμύθι.
Και στην απέναντι πλαγιά στριγγλίζει το γουρούνι.
Είν' ωραία η ζωή γουρουνάκι, σα θα σε φάνε λούζα, looser.
Κι είν' ωραία, κυρία με τη μπουγάδα.
Να ξέρεις τι πα' να πει αυγολέμονο, χλωρίνη κι αμμωνία.
Να ξέρεις τα περάσματα που βγάζουν Αλβανία.
Ξέρεις δεν ξέρεις, πως μιλάμε δυo φορές.
Αλλά πως μόνο μία έχει σημασία.
Κι όχι αυτή με την ομοιοκαταληξία.

Μέσα στα σπλάχνα της δικιάς μου επιλογής
εγκυμονείται όμορφο τέρας.
Γυρεύει ήδη ένα δρεπάνι και κραγιόν (sic)
κι ήδη ετοιμάζεται για σκόνη και γι' αλάτι.
Θα του μάθω ότι η ζωή είναι ωραία, ασφαλίτη, 
σαν ένα ανέκδοτο, σαν ένα παραμύθι.



Μερλάνα ντε Τροκ
απόσπασμα
"Η γάτα του σημείου" (Νο 13)
Χειμώνας - Άνοιξη 2013